1884 İstanbul Lisesi’nin 100 yılı aşan geçmişi Riyaziyeci (Matematik) Mehmet Nadir Bey’in Süleymaniye’de “Numune-i Terakki” adında bir özel okul kurmasıyla başlar.

Numune-i Terakki, Maarif Nezaretine devredilerek iptidai 4, rüştüye 3 ve idadi 3 olmak üzere 10 sınıflı resmi idadi olur.

Okulun daha sonra taşınacağı Cağaloğlunda Türkocağı Caddesi üzerinde yıkılmış Çifte Konaklar arsası üzerine Düyun-ı Umumiye Binası inşaa edilir.

II. Meşrutiyet döneminde okul, Bezm-i Alem Valide Sultan’ın Sultan Mahmut Türbesi arkasında yaptırdığı eski İstanbul Kız Lisesi binasına taşınır.

İlk ve orta sınıfları birleştirilerek öğretim süresi 5 yıla indirilir, İstanbul Leyli İdadisi adını alarak özel okul statüsünden çıkar.

Türkiye’de “Lise” sözcüğü ilk defa bu okul için kullanılarak “İstanbul Lisesi” adını alır ve böylece kuruluş dönemini tamamlar.

Türkiye’nin en büyük yontucularından Nejat Sier, “elif” ve “sin” harflerini ay yıldız ile birleştirerek okulunun ilk amblemini oluşturur.

Beden Eğitimi Öğretmeni Ahmet Robenson okulda, İstanbul eğitim tarihi için önemli bir yenilik olan Keşşaf adlı bir izci örgütü kurar.

Lise sınıflarında Fransızca Müfredat Programı uygulanır ve adı “İstanbul Sultanisi”ne çevrilir.

Okul Karaköy’de ki Saint Benoit binasına taşınır. Savaş yıllarında hastane olarak kullanılan bina sarı renge boyanır. Çanakkale Savaşına gönüllü olarak katılan İstanbul Sultanisi öğrencilerinden 50’sinin pek çoğunun şehit düşmesi üzerine de, binanın pervazları siyaha boyanır. Böylece sarı-siyah olarak okulun renkleri belirlenir.

Okula 22 Alman öğretmen getirilerek Edebiyat ve Tarih dersleri dışında Almanca eğitime geçilir.

Saraçhane başındaki Münir Paşa Konağı’na, daha sonra da Mercan İdadisi Binasına taşınılır.

Beyazıt’taki Fuat Paşa Konağı’na taşınarak “İstanbul Erkek Lisesi” adını alır.

Liseye sembol olmuş müdürlerden Celal Ferdi Gökçay göreve başlar.

İstanbul Erkek Lisesi, Atatürk’ün isteği üzerine eskiden Duyun-u umumiye (devlet borçları) binası olarak kullanılan bugünkü binasına kavuşur.

Okulun öğrencilerinden Orhan Omay, ilk biçimine sadık kalarak bugünkü amblemi yaratır.

Harp yıllarında okulda Almanca eğitime ara verilir.

Türkiye ve Federal Almanya hükümetleri arasındaki ikili kültür ve eğitim iş birliği anlaşması çerçevesinde sağlanan öğretmen ve araçlar ile dönemin Milli Eğitim Bakanı, okulun mezun Celal Yardımcı’nın isteği üzerine, okulda tekrar Almanca öğretimine başlanır ve okula sadece yatılı öğrenci kabul edilir.

İstanbul Erkek Lisesi’ndeki “klasik” olarak anılan Türkçe müfredat uygulanan dönem biter ve son mezunlar verilir.

İstanbul Erkek Lisesi’ne ilk kız öğrenciler gündüzlü olarak alınmaya başlanır.

İstanbul Erkek Lisesi Anadolu Lisesi statüsüne geçirilir ve adı “İstanbul Lisesi” olarak değiştirilir.

İstanbul Erkek Liseliler Eğitim Vakfı kurulur.

100. yıl kuruluş kıvancını yaşayan İstanbul Lisesi’nde yatılı öğrenciler için yapılan pansiyon binası hizmete girer.

Özel bir statü ile Hazırlık (2), Orta (3) ve Lise (3) olmak üzere (8) yıllık eğitim modelini alır.

İstanbul Erkek Liseliler Eğitim Vakfı tarafından anaokulundan üniversiteye uzanan eğitim zincirinin ikinci halkası olarak düşünülen ilkokul açılır. Okulun açılışına katılan Cumhurbaşkanı Sayın Süleyman Demirel: “Gövde (Lise) var, ayakkabı (ilkokul) tamam, şimdi sırada şapka (üniversite) var” diyerek bu eğitim zincirine olan desteğini belirtir.

30.09.1997 tarihinde Bonn’da Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Almanya Federal Cumhuriyeti Hükümeti arasında Türkiye’de İstanbul Erkek Liseliler Eğitim Vakfı tarafından “Almanca eğitim veren bir Vakıf Üniversitesi’nin kurulmasına ilişkin Çerçeve Anlaşması” imzalanır.